aanwijspen    Een klein Bankje.


Wat zal het bankje verhalen
over de omstrengeling
die wel eens verder ging.
Je hebt ze in alle maten
van die kleintjes zijn het,
je moet het wel samen kunnen vinden
om je billen neer te zetten
voorzichtig haast, van de ander
een vleug van streling.

Oud en vermolmd is mijn bankje,
moet een goede opknap beurt.
Er palen bij geslagen
verstevigt mijn gevestigde grond
waarin ik geworteld ben.
Oude roestige spijkers vormen
opvallende tinten bruin,
liggers liggen wiebelend
in het ondergaande zonlicht.

Verscholen bankje om de hoek
in het bijna donker.
Wachtend op de vermoeide man
zijn metgezel zit hier al
het broodje te ontvouwen.
Ze was vergeten, had er al op gezeten.
Samen nog wat spiedend naar wild
met wonderbaarlijk veel geduld.

In de schaduw van het bankje
dik onder het groene mos
liggen zijn verhalen, stilte
luister goed naar het ruisen van de wind
en de langer wordende schaduw.
Dan hoor je tussen de krakende takken,
hoe de woorden zich herpakken
tot de gedachten die je vindt.



© Hans van de Camp