aanwijspen    Samen toch alleen.


Staan wij daar als de naakte waarheid
zijn er een van de twee of
ben ik het geweten van de ander.
Krassende pennestreken
doen ons verbleken,
altijd aan elkaar vergeleken.

Tot een samenzijn uitgetreden
bekeken van bovenaf
verstrengeld in een naam.
Gezamelijk zonder eigen bestaan.

Ooit zal dit beeld vervagen
in onze gedachten dan.
De twee zielen en een gedachte
voelen elkaar aan.
Ik heet Jan hij Alleman
samen uit een ei gekropen
elkaars onderdaan.



© Hans van de Camp